Wat een weelde dat de ‘grootste’ filmmaker van het moment het meest klassieke heldenverhaal ooit heeft verfilmd, want wat een episch-heroïsche film is The Odyssey geworden zeg. Denk de klassieke Ben Hur qua grootte, maar dan goed ‘vertaald’ naar het nu, met zeer grootse thema’s (en zelfs wat spiritueel-psychedelisch?), maar ook enorm subtiele vondsten (bijvoorbeeld in Zendaya’s rol). En dan ook nog ‘ouderwets’ gefilmd met zoveel mogelijk ‘practical fx‘, waardoor ze alleen voor de zeescènes…
Oei, wat een snoeiharde blood & gore zeg, in deze zesde film in een reeks die ooit zo heerlijk campy begon. Nu is het vooral genieten van de enorme viezige lompheid, want qua verhaal voelt deze het meest inwisselbaar/’franchise-y‘. Overigens nu geregisseerd door een Fransman, en daarmee zou je wel kunnen aanvoelen welke kant die lompheid op gaat. Effe psychologie van de koude grond: zou de andere kant van die wat hautaine-Franse-haantjes-medaille misschien wel zulke…
Kijk, het is begin juli en ik heb volgens mij m’n persoonlijke nummer 1-film van het jaar al gezien! Holy wauw, ik weet niet of ik ooit eerder een film zag waarin ik zo direct een deel van mezelf terug voelde/zag, in meerdere scènes én thema’s. Iets wat overigens best confronterend was, maar ik heb inmiddels wel door dat ik af en toe zo’n confronterende schop onder m’n aars nodig heb. Maar daardoor is deze…
Het opvallendste aan Toy Story 5: je krijgt exact de boodschap die jij vooraf mogelijk ook al ‘weet’ (zeker als je over Greta Lee’s rol gehoord hebt), maar uiteindelijk heeft master animator Andrew Stanton het stokje zó goed overgenomen van onder andere John Lasseter, dat ik zelfs aardig geëmotioneerd raakte. Juist omdat de boodschap niet alleen ‘zoetig lief’ is, maar ook erg interessant op wat ‘spiritueler’ vlak (bij gebrek aan een beter woord?). Dus ja:…
Vlijmscherpe/eerlijke dialogen en makers die zichzelf prachtige vrouwen (Dakota – 50 Shades of Grey, Am I OK? – Johnson & Adria – Andor (tv), Blink Twice, Hit Man – Arjona) ’toeschreven’, dat is Splitsville in het kort. Maar Splitsville is ook een film die mijn oordeel redelijk veel kanten op liet vliegen (wat ik grotendeels als positief ervoer), totdat het laatste shot van de film bedoeld lijkt om enig cynisme (over hoe ‘Hollywood’ de romantische…
Disclosure Day schreeuwt de overigens voorbij vliegende 2 uur en 25 minuten lang: “Classic Spielberg!!“. Want als we die War of the World-remake even achterwege laten, dan is dit eigenlijk een best logische ‘drieluik-afrondende’ film van het meer ontdekkende contact in Close Encounters of the Third Kind en het super-persoonlijke van E.T. The Extra-Terrestrial. Want waar hij eerst de mysterieuze verwondering over aliens centraal zette, of juist buitenaards leven een invoelbare persoonlijkheid gaf, voelt het…
De overeenkomsten tussen komedie en horror zijn best aanwezig, als je bij beide soorten van zo’n ‘Ooooooh, dat kunnen ze toch niet maken?‘-randje houdt. Want waar ik vooraf niet goed wist wát te verwachten (ik vermijd trailers en pre-info graag), maar wel iets van horror met een twist verwachtte, bleek Over Your Dead Body vooral lastig in een hokje te plaatsen. En niet dat het een ’topfilm’ is, maar de indie-vibe, sterk aangezet door een…
Het is natuurlijk altijd gevaarlijk om ’terug te gaan’ naar een tekenfilmserie uit je jeugd. Als fervent kijker van He-Man and the Masters of the Universe (tv) dook ik toentertijd vrij makkelijk in het best uitgemolken verhaal van een jochie dat echt wel specialer is dan de rest. Maar wat ik gisteravond meemaakte bij de 4Dx-versie van Masters of the Universe zal ik niet snel vergeten. Waar ik die continue afleiding van zo’n bewegende stoel…
Op één of andere manier was ik extra kritisch tijdens het zien van deze wat ‘sophomoric‘ debuutfilm, al was ik ook heerlijk en aangenaam verrast door de applausjes én lang-blijven-zittende-napraters in de zaal (ik word meestal weggestuurd omdat ik direct aantekeningen wil maken en de lichten wel eens aan gaan dan). Maar Backrooms is ook een film die – juist vanwege het interessante concept – lekker blijft hangen en nasudderen in mijn hoofd. Ook al…
Okay, elke fan van de The Mandalorian-serie weet allang dat hij/zij/hen deze film MOET zien natuurlijk. Ik zag ‘m direct op de release-avond, en als fan van die serie – maar zeker ook van Star Wars – heb ik me bijna twee uur en een kwartier heerlijk vermaakt. Ook heb ik me bijna twee uur afgevraagd welk verhaal er nou precies verteld werd, maar de gezette, familiaire sfeer in de film voelde wel zó goed,…
Wat een geweldig creatieve en f&*(ing enge horror-verrassing was dit zeg..! Vooraf had ik enkel wat positieve nieuwskoppen gescand (en getracht de inhoud niet te lezen), dus ik ging gisteravond heerlijk ‘kaal’ de zaal in. En vanaf de manier waarop de titel in beeld komt wist ik het al: dit had net zo goed een A24-film kunnen zijn geweest. Oftewel: top in uitvoering, verrassend in format en creativiteit, en dan ook nog eens met heerlijke,…
Ondanks dat ik m’n hoofd halverwege de film (straffeloos overigens) voelde afdwalen, is deze overduidelijke Netflix-content-film wel aardig vermakelijk. Als je film ziet als puur entertainment en/of escapisme, dan is dit een makkelijke aanrader. Als je film ziet als iets dat je moet uitdagen of prikkelen, dan kijk je natuurlijk iets totaal anders. Hoe cool Charlize Theron haar survival- en klimkwaliteiten ook in mag zetten. Al werd dit nergens ‘filmisch’ gedramatiseerd en eerder juist wat…